TRAGANJE U SEBI
Čovjek jeste „društvena životinja“, „osuđen“ na samoizgrađivanje u sredini u kojoj radi i živi, ali čovjek, takođe, želi da bude individua, da ima osjećanje ličnog identiteta, da se prepoznaje po „samom sebi“, da bude neko, da se ne raspoznaje po pripadnosti određenoj sredini, naciji, državi, religiji... Da bi došao do pravog sebe, spoznao unutrašnje ponore i visove koji ga čine ličnošću, čovjek mora pokidati veze sa spoljašnjim načinom života, nadići okruženje i uroniti u „najdublji dio sebe“. Osamiti se i pronaći onaj drugi, stvarniji, bolji, čistiji svijet koji u sebi nosi. To osamljivanje, zaranjanje u sebe samog, treba to shvatiti, ne znači i izolovanost, otuđenje, već uspostavljanje granice, u prvom redu mentalne, prema svemu što može da naruši unutrašnju ravnotežu. Granice prema svakom u okruženju mraku: ljudskom, medijskom, političkom, religijskom... Kad se uđe u tu i takvu samoću, spozna tišina, harmonija i božanska ljepota u sebi, tada se bude unutrašnje...